In the spotlight

Als kind zwom ik graag tegen de stroom in. Ik zei ‘nee’ als anderen ‘ja’ zeiden. Ook stond ik graag in de belangstelling. Als er een playbackshow op school werd georganiseerd, was ik de eerste die me opgaf. Zo deed ik in pofbroekje en met legerkistjes ‘Ik voel me zo verdomd alleen’. Ik verzin dit niet. En werd er een dansgroepje opgericht, dan was ik erbij.
Dit gedrag heeft het einde van de lagere school niet gehaald. Nog voordat ik naar de middelbare ging, veegde ik het onder het tapijt. Opmerkingen van anderen zorgden er voor dat ik mezelf niet meer toestond te zeggen wat ik vond en in the spotlight te staan. Ik mocht niet langer rebels zijn en aandacht trekken. Sterker nog, ik begon het te veroordelen. Van mezelf en van anderen. In the spotlight staan, op welke manier dan ook, werd mijn schaduw. Ik verafschuwde het. Dus ik trok ze aan: rebelse aandachttrekkers. Kennissen, collega’s en cliënten. Mensen die, ogenschijnlijk toevallig, mijn pad kruisten. Ogenschijnlijk, want zo werkt het dus. Ze waren er niet voor niets; wilden mij onbewust iets duidelijk maken. Ik trok ze net zo lang aan totdat ik deze delen van mezelf accepteerde en integreerde. Dat heb ik onlangs gedaan, of ik heb er op z’n minst een begin mee gemaakt. Ik danste, in mijn eentje, de sterren van de hemel. Voor publiek. Na jaren stond ik weer in the spotlight. En met toch nog een beetje schaamte moet ik bekennen: ik heb ervan genoten.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *