Kopje koffie

Op social media is een discussie losgebarsten over het serveren van een kopje koffie. Tijdens een therapeutische sessie welteverstaan. In een handboek voor cognitief gedragstherapeuten zou staan dat het not done is. Het zou onnodig veel tijd in beslag nemen, tijd die beter aan behandelen besteed kan worden. Bovendien zou het bij de cliënt wel eens de indruk kunnen wekken dat het gaat om een theekransje. Degene die de discussie opstartte, is het er niet mee eens. Zij ziet het kopje koffie als het maken van contact en het opbouwen van de therapeutische relatie die o zo belangrijk is. Ze krijgt veel bijval. Niet van mij. Dit is collectieve conditionering in optima forma. Bij praten, hoort koffie. Dat is gezellig en dat verbindt. Net zoals bij mam aan de keukentafel en net zoals in dat leuke cafeetje op het plein. Maar therapie is toch net even iets anders dan een gesprek met mam of met je hartsvriendin. Therapie hoeft niet gezellig te zijn. Wel professioneel. Dat betekent dat contact maken en verbinden zit in de houding van de zorgprofessional en in zijn of haar verbale en non-verbale expressie. Niet in een kopje koffie. Wat mij betreft zijn ingrediënten voor een goede therapeutische relatie niet oordelen, afspraken nakomen, open vragen, geen eigen agenda. Als die aanwezig zijn dan kunnen de gesprekken plaatsvinden in een steriel kantoortje voorzien van twee stoelen en een tafeltje. En dan volstaat een glas water. Niet voor de gezelligheid of om contact te maken, maar gewoon om de mond van vocht te voorzien als die droog is of om even op adem te komen als emoties hoog zijn opgelopen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *