Labels

‘Ben je nu eigenlijk homo of hetero?’ werd mij zo’n drie jaar geleden regelmatig gevraagd. Ik vond dat een vreemde vraag waar ik dan ook geen antwoord op wist. Maar als ik dan zei dat ik geen van beiden was, suggereerde dat dat ik bi was. Ook dat klopt(e) niet. Even paste ik niet meer in een hokje en dat vinden wij mensen verwarrend. We willen begrijpen. We willen weten. Hokjes en labeltjes geven structuur en houvast. Ze maken de wereld overzichtelijk en daardoor lijkt het alsof we het snappen. Lijkt.

Hetzelfde geldt voor het stellen van een diagnose in de geestelijke gezondheidszorg. Zo’n label doet vermoeden dat de deskundigen precies weten wat er aan de hand is. Het geeft de deskundigen in ieder geval het gevoel dat ze hun werk goed hebben gedaan en dat creëert rust. Maar is het ook het beste voor de cliënt om in een hokje geplaatst te worden? In sommige gevallen zeker. Neem nou een posttraumatische stress stoornis. De klachten van een cliënt leiden meestal linea recta naar het label dat weer de richting aanwijst voor de beste behandeling. Maar meestal zijn de klachten niet zo eenduidig en kunnen er verschillende labels geplakt worden. Meeste stemmen gelden dan maar.

Door klachten, seksualiteit of wat dan ook in een hokje te plaatsen, worden we blind voor alles wat zich buiten dat hokje bevindt. We vernauwen ons blikveld en zien niet wat er nog (meer) mogelijk is. Zonde. We doen onszelf en elkaar daarmee tekort.

Ik ben inmiddels alweer een tijd samen met een man. Terug in een hokje. Geeft wel zo veel rust.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *