Water bij de wijn

Binnenkort geven collega Joris en ik een training om zorgprofessionals bewuster te maken. De zorg gaat daarvan profiteren, zo menen wij. De afgelopen weken heb ik met een aantal zorgprofessionals contact gehad over ons programma. Ze vinden het fantastisch, kunnen zich vinden in onze visie én zouden graag deel willen nemen aan de training. Maar het gaat niet. Ze moeten werken. Compromissen. Ik heb er zo veel gesloten. Uren met collega’s en cliënten bakkeleien over de juiste diagnose, terwijl ik dat eigenlijk irrelevant vond. Een behandeling verlengen of juist afronden omdat dat meer geld opleverde, terwijl ik dat eigenlijk onethisch vond. Een andere diagnose stellen omdat de verzekering anders niet zou vergoeden, terwijl ik dat eigenlijk niet integer vond. Overwerken omdat ik bang was anders niet gewaardeerd te worden, terwijl ik eigenlijk iets anders wilde doen. Compromissen. Misschien moet je soms ook wel wat water bij de wijn doen om dat te doen of gedaan te krijgen wat je wil. Om op die ene plek te kunnen werken of om die bijzondere vriendschap in stand te houden. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik er te veel heb gesloten en dat ik daarmee mezelf en de wereld te kort heb gedaan. Daarom stop ik ermee. Probeer dat althans. Want ja, ik ben soms bang om niet aardig gevonden te worden, om tegen schenen te schoppen en om dat wat me dierbaar is kwijt te raken. En toch stop ik ermee. Mijn missie is namelijk om te doen wat ik doen wil of zelfs doen moet en om te zeggen wat ik te zeggen heb. Compromisloos.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *