Inchecktijd

Ooit zat er tussen mijn gesprek met de ene en met de andere cliënt precies een kwartier. Vijftien minuten. Tenminste als die ene sessie niet uitliep. Dan werd het vanzelfsprekend minder. In die minuten schreef ik een verslagje van het gesprek en las ik, als voorbereiding op het volgende, het dossier.
Lees meer

Kopje koffie

Op social media is een discussie losgebarsten over het serveren van een kopje koffie. Tijdens een therapeutische sessie welteverstaan. In een handboek voor cognitief gedragstherapeuten zou staan dat het not done is. Het zou onnodig veel tijd in beslag nemen, tijd die beter aan behandelen besteed kan worden. Bovendien zou het bij de cliënt wel eens de indruk kunnen wekken dat het gaat om een theekransje. Lees meer

Patiënt of cliënt

Volgens Van Dale is een patiënt een zieke die onder behandeling is. Gaat het echter om een geestelijk zieke, dan noemen we dat tegenwoordig een cliënt. Het idee is dat dit stigmatisering voorkomt. Ik vind dat je reinste onzin. Lees meer

Being real

‘Being real’ en ‘genuinesess’ zijn volgens de Amerikaanse psycholoog en psychotherapeut Carl Rogers (1902 – 1987) essentiële ingrediënten voor een helend therapeutisch klimaat. Dat zijn wij met hem eens. Maar wat is dat, echt zijn? En hoe doe je dat?

https://www.youtube.com/watch?v=HarEcd4bt-s

Water bij de wijn

Binnenkort geven collega Joris en ik een training om zorgprofessionals bewuster te maken. De zorg gaat daarvan profiteren, zo menen wij. De afgelopen weken heb ik met een aantal zorgprofessionals contact gehad over ons programma. Ze vinden het fantastisch, kunnen zich vinden in onze visie én zouden graag deel willen nemen aan de training. Maar het gaat niet. Ze moeten werken.  Lees meer

Labels

‘Ben je nu eigenlijk homo of hetero?’ werd mij zo’n drie jaar geleden regelmatig gevraagd. Ik vond dat een vreemde vraag waar ik dan ook geen antwoord op wist. Maar als ik dan zei dat ik geen van beiden was, suggereerde dat dat ik bi was. Ook dat klopt(e) niet. Even paste ik niet meer in een hokje en dat vinden wij mensen verwarrend. We willen begrijpen. We willen weten. Hokjes en labeltjes geven structuur en houvast. Ze maken de wereld overzichtelijk en daardoor lijkt het alsof we het snappen. Lijkt. Lees meer

In the spotlight

Als kind zwom ik graag tegen de stroom in. Ik zei ‘nee’ als anderen ‘ja’ zeiden. Ook stond ik graag in de belangstelling. Als er een playbackshow op school werd georganiseerd, was ik de eerste die me opgaf. Zo deed ik in pofbroekje en met legerkistjes ‘Ik voel me zo verdomd alleen’. Ik verzin dit niet. En werd er een dansgroepje opgericht, dan was ik erbij. Lees meer

Rewind

‘Als je het nog eens over kon doen, zou je het dan weer zo doen?’ Deze vraag werd en wordt me regelmatig gesteld door mensen die mij en mijn recidiverisico onderzoeken en door zo maar geïnteresseerden. Ogenschijnlijk is het een logische vraag die ik behoor te beantwoorden met: ‘Nee, zeker niet. Ik zou het echt allemaal helemaal anders doen.’ Maar dat antwoord geef ik niet. Niet meer. Omdat het niet klopt.  Lees meer